نهایتا پس از دو سال و نیم دوندگی (پژوهش) با خون دل فراوان( وام ازدواج) و گدایی(مشارکت با مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی) موفق به ساخت فیلمی مستند!!! شدم راجع به یک گویش در حال نابودی به نام کروشی که اونور آبی ها اطلاع دقیق تری از آن داشتند تا دلسوزان فرهنگی کشورمان!!!

یکایک اجداد کروش های در حال انقراض را در بیابان های لم یزرع از زیر خاک(خواب) در آوردم تا بگویم :

 "  آآآی یونسکو!  آآآی میراث فرهنگی!!!   آآآی زبانشناسا!!!   آآآی مستندسازا!!!   آآآآی... بابا به پیر به پیغمبر برای ساخت مثلا مستند فاخر لازم نیست پول بیت المال و مردم این آب و خاک را ببری تو آفریقا یا همین کشورای داغون اطراف بریزی دور! بابا جون اینجا همه چیز هست. اگر راست می گید بیاید از همین ثروت های در حال نابودی این مملکت فیلم!!بسازیید شاید هم کسی به فکر بیفته!!

... ولی ای دریغ و صد دریغ...

حالا به این نتیجه رسیدم اصلا تو غلط کردی رفتی رشته کارگردانی مستند! اصلا تو بیجا کردی اولین فارغ التحصیل این رشته تو ایران شدی! اصلا تو به چه اجازه ای اولین فیلم مستند را راجع به زبان و گویش تو ایران ساختی! اصلا تو به چه حقی خواب بزرگواران را توی پژوهشگاه(خوابگاه)!!! میرلث فرهنگی کشور به هم زدی! تو مگر نمی دونی نباید دنبال اون ۵/۶ میلیونی را که دو سال قول دادن و تصویب کردن ولی بهت ندادن را بگیری!! مگر تو نمی دونی مرکز گسترش ... را نباید تحت فشار بگذاری تا ۵۰۰تومان پول قراردات را بعد از هفت ماه بگیری!!! اصلا مگر کرووش ها با تو چه کرده بودند که حالا تصمیم داری تو این اداره و اون اداره نبش قبرشون کنی!!! نکنه می خوای همون ۴ تا شتر آقا رستم را هم مثل زمینای آبا و اجدادیشون بگیری!! تو اصلا برای چی فیلمت را بردی شبکه چهار بفروشی تا قرضات را پس بدی! مگر نمی دونی اول باید تکلیف حقوق معنوی($) دانشکده را مشخص میکردی که حتی به تو دوربین هم برای پایان نامت ندادن!!!

ای بابا ...

حالا یه چیزی هم بدهکار شدیم... اصلا نخواستیم ... همون بهتر این میراث در حال نابودی هر چه سریعتر نابود بشن تا حداقل زندگی ما به حال و اوضاع سابق برگرده..."